ek 1Het begon allemaal op 29-01-2009. Karin heeft het gevoel dat het 's avonds begint te rommelen. Sterker nog, ze heeft het gevoel dat de vliezen zijn gebroken. Verder een goede nacht gehad en vrijdagochtend rommelt het weer verder. Toch niet helemaal zeker van onze zaak besloten de verloskundige te bellen. Zij komt vrijdagsmiddags langs en weet het ook niet zeker. Onderzoek in het ziekenhuis moet uitsluitsel geven of het vruchtwater is geweest of niet. Om 10:30 uur werden we op 30-01-2009 in het ziekenhuis verwacht. De nodige controles voor Karin en de vruchtwater-lek-ik-wel-of-lek-niet-test. Het blijkt dat het om vruchtwater gaat en dan ben je gebonden aan 48- of 72 uur na vliezenbreuk de bevalling te gaan beginnen. Dit alles in verband met infectiegevaar. Aan ons werd de vraag gesteld of we op zondag of maandag wilden terugkomen naar het ziekenhuis om de bevalling in te leiden. Karin zelf vond maandag, zo lang mogelijk de natuur zijn werk laten doen. Echter omdat Karin bij de eerste bevalling zo ontzettend moe was voordat de bevalling eigenlijk was begonnen, hebben we besloten om het op zondag allemaal te laten gebeuren. Uiteindelijk waren we zaterdag om 15:30 uur thuis na nog even een ritje langs de McDonalds. Jeroen had zin in een hamburger. Thuis aangekomen nog een kopje thee gedronken en Karins puffen en steunen werd heftiger. Ze is op Marit d'r kamer, die overigens bij Jeroens ouders ondergeracht was, op een matras gaan liggen en heeft heel wat gepuft en gesteund. Jeroen mocht niet veel tegen Karin zeggen. Karin moest even haar draai vinden, zo liet ze Jeroen weten.
Na zo'n drie uur, het was inmiddels ongeveer 20:00 uur, zijn we gaan timen hoe lang en hoe vaak de weeën er waren. Om kort te gaan, ze duurden anderhalve minuut per keer en er zat vaak niet meer tussen dan een minuut. Jeroen dacht, oeps, dit gaat wel heel snel.
Verloskundige en ziekenhuis gebeld: wij komen eraan. Karin in de auto getilt en de enige houding die voor Karin houdbaar was, was zoals Karin op het matras in Marits kamer had gelegen. Dus Karin met haar billen tegen het dashboard, kussen onder haar buik en het hoofd op de hoofdsteun. Gordel? Oh ja, gordel, nou dat ging dus ff niet.
Na 10 minuten rijden aangekomen bij het ziekenhuis. Moet je met een 2 euro muntje een rolstoel zien te krijgen. Jeroen vergeet zijn portemonne uit de auto te halen en weer terug. Blijkt ie een 1 euro munt gepakt te hebben: dat past dus echt niet. Een beveiligingsbeambte vraagt kan ik u helpen. Nou graag, ik zit met een bevallende vrouw in mijn auto. Zij haalde dus de rolstoel en vraagt dan ook nog aan mij: wanneer haalt u uw auto weg. Als ik een pistool bij me zou hebben ......
Snel waren we boven op de verloskamer. Uitkleden, puffen en zuchten. Karin had pijn. Das duidelijk.
Na onderzoek bleken we op dat moment al halverwege de ontsluitingsfase te zijn. Jeroen moest even aan het idee wennen dat dit allemaal wel heel veel sneller ging dan bij Marit. Karin en Jeroen zaten al te rekenen. Uurtje later blijkt er weer een centimeter bij gekomen en weer een uur later weer een centimeter. Wij rekenden: om 2 of 3 uur vannacht zal het kindje wel geboren worden. Toen begon Karin ineens heel hard te schreeuwen en de pijn was niet meer te houden. Het was 22:15 uur. Na twee heel sterke weeën zie ik het hoofdje al. Weer twee weeën later was Tessa geboren.
Waauuwww, dat ging snel en dus heb je ook even wat minder tijd om aan het idee te wennen. Jeroen als vader schoot helemaal vol toen Tessa op Karins borst werd gelegd. Wat een kleintje.
Karin en Tessa moesten nog even in het ziekenhuis blijven omdat er mogelijk nog infectie gevaar zou zijn. Daarom zijn op zondag opa en oma Udo en Barbara en Ronald en opa en oma Stub langsgekomen in het ziekenhuis. Iedereen vond het geweldig.Inmiddels zijn we nu weer een week verder en alles loopt hier, voor zover je erover kan spreken op rolletjes.
Tessa dringt hartstikke goed. Marit was de eerste ochtend heeeeel erg jaloers maar dat draaide al heel snel bij.
Nu vindt ze eigenlijk alles wat er gebeurd bijzonder interessant. Een aai over Tessa d'r bol gaat er al heel goed af.
Marit is overigens lekker aan de wandel en de geluiden die er dagelijks meer en meer uitkomen, het is om in je broek van de zeiken, o.i.d.Aangifte van Tessa moest gebeuren in Schiedam omdat de afdeling verloskunde van het ziekenhuis in Vlaardingen is verplaatst naar het ziekenhuis in Schiedam. Auto in de parkeergarage, naar het stadhuis, balie twee, bonnetje gekregen met een nummer, 45 minuten moeten wachten en ja hoor, Jeroen was aan de beurt. Blijkt er in papieren geen origineel document van erkenning te zitten maar alleen een kopie. De dame achter de balie zij nog, als ik heel ambtelijk ben stuur ik u weer naar huis. Maar ik ga u helpen. De erkings-documenten die ik bij me had, waren kopien maar wel voorzien van een stempel van gemeente Vlaardingen en de naam van de betreffende dame die Jeroen toen heeft geholpen. Ik knijp wel een oogje dicht zij ze nog. Helemaal toppie. Ook een lekkere nuchtere, er te goed uitziende dame voor achter een balie in het stadhuis.... Maar goed, alles is geregeld.De kraamvrouwen die zijn geweest: helemaal toppie. Lekker nuchter en een mentaliteit zoals die in Rotterdam geldt: niet lullen maar poetsen. Ze hebben de was gedaan, gestreken, afgewassen, boterhammen gemaakt, vaatwasser uitruimen, heel veel advies gegeven en nog veel meer. Christa en Ronnie, heel veel dank voor jullie hulp en zorgzaamheid.Tessa heeft inmiddels ook de hielprik en de gehoortest ondergaan en alles is in orde. Met name het gehoor van Tessa is helemaal ok! Ze reageert met enige regelmaat op geluiden en kan net als Marit met twee hele grote donkere ogen de wereld inkijken. Lachen doet de kleine dame nu ook volop. Tja, wat moet je er nog meer van zeggen.Veel leesplezier en klik op de kleine foto voor de eerst indrukken van Tessa.**************************************************************************************************************************It all started at 29-01-2009. Karin had a premonition that labour would start anytime soon. During the night, her premonition came through: Karin thought that her waters had broken. We all went to sleep again and on Friday morning we rang the midwife, who came to check on Friday afternoon. Because she was not sure either whether Karin had broken her waters or not, she advised us to go the the hospital on Saturday morning to do a couple of tests to check whether the waters had indeed broken. On Friday Karin also experienced some premilinary contractions, which stayed until Saturday afternoon. The outcome of the test in the hospital was that indeed Karins waters had broken, and we needed to decide whether we wanted to be induced on Sunday or Monday morning (48-72 hours after waters have broken induction has to start due to infection danger). We decided to go for Sunday morning, since last time with Marits labour, Karin was so exhausted by the preliminary contractions that labour was very long and painful.We came home on Saturday at around 15.30 after a short visit to Mc Donalds to easy Jeroens hunger pains. However, the preliminary contractions started to become worse and worse and Karin retired to the bedroom to get through the contractions. Jeroen to his misery could not do much as all Karin wanted was to be left alone! After about 3 hours, we started to time the contractions as they started to become very painful. It turned out that they lasted about one and a half minute each, with a minute in between. We phoned the hospital and after their ok we were on our way. HOwever, because Karin had to bent over to ease the contractions, she wanted to sit backwards in the carseat with a pillow in her stomach and her bottom atthe dashboard. A weird sight, but we arrived in the hospital ok. After arriving at the hospital, Jeroen went inside to get a wheelchair. However, one needs a 2 euro coin for this and that is what Jeroen did not have on him! The security guard however came to the rescue and after some hassle Karin was in the wheelchair on her way to the maternity ward.After an initial check, the doctor told us that Karin was about 4 cm dilated. Jeroen had to get used to the idea that this labour could be quicker than the previous one, and we both thought that with 1 cm per hour dilation, it would last at least until the night before the baby would be born. However, after a couple of hours and some painkillers later, Karin started to shout and scream - fortunately she was completely dilated and could start to push. This took some minutes for Karin to sink in, as it was clearly a lot quicker than last time (3 hours compared to a full day!). After a couple of pushs, Tessa was born and Jeroen had to cry when they put little Tessa on Karin's belly - such a tiny little baby!Karin and Tessa had to stay in hospital for a day or so to check, but after a day we all could go home - Tessa and Karin were clear! Ofcourse both grandparents and Jeroens sister came to visit the new born in hospital. Marit also saw her little sister in hospital for the first time. She was both intrigued as well as a little scared, and had to get used to the whole situation anyway- staying with granddad and grandma for a couple of days, and leaving mummy and daddy in the hospital behind again with this little baby thing.The first day back at home Marit was very jealous (she tried to push Tessa from mummy's lap), but as the days passed, Marit came more and more interested in her little sister and now can even say her name and starts to cuddle her! She even brings her little toys to play with.We are now a week later and everything is going very smoothly. We had some great maternity care at home, from two very down to earth ladies who cooked, cleaned and took care of Karin and Tessa. We will miss them! Marit by the way is developing like mad again, she now is really a little toddler who knows the word 'no'very well and misuses it a lot! Sometimes she does things she is not allowed to, but you really have to bite to cheek not to laugh..Anyway, enjoy the pictures! More text to follow soon!
No comments:
Post a Comment